مرگ مسئولیت‌پذیری با “خدای” قلعه‌نویی

شبنم روحی؛ تیم ملی فوتبال ایران با سه تساوی مقابل نیوزیلند، بلژیک و مصر وداع زودهنگامی با جام جهانی 2026 داشت. در پایان حضور ایران مسئولان فدراسیون و بعضی رسانه ها از این 3 امتیازی که در یک گروه مطلوب و نه چندان قوی به دست آمد حماسه سازی کردند و سرمربی تیم ملی نیز عملکرد ایران را دستاورد بزرگی نامید.

در ادامه نیز با تایید فدراسیون و مهدی تاج رئیس فدراسیون حضور امیر قلعه نویی به عنوان سرمربی تیم ملی ادامه دار شد و در جام ملت ها نیز قلعه نویی به عنوان نفر اول نیمکت ایران حاض خواهد بود.

حالا این سوال مطرح می شود که مشکلات و ضعف های فنی تیم ملی و عدم کارآیی نیمکت فنی در زمان نیاز تیم چگونه برطرف خواهد شد؟ آیا در این جام ملت ها نیز با یک برد ژاپن یا تیمی به مانند آن دستاوردسازی خواهد شد؟ یا اینکه بردها به پاس زحمات بازیکنان و کادرفنی رقم می خورد و باخت ها را گردن خدا می اندازیم؟!

بله؛ دستاویز عجیب و غریب امیر قلعه نویی و بعضی از بازیکنان و مسئولان این است که “خدا نخواست” و شاید به مانند بازی با مصر و اتفاقاتش “خداوند در حال آزمایش امیر قلعه نویی است!” درواقع در میان تمام مربیان و تیم ها خدا فقط با شکست و حذف به دنبال آزمودن کادرفنی ایران است!

باور به خدای یکتا و توکل به او یک باور نهادینه شده نه فقط در میان ایرانی ها بلکه در میان بسیاری از مردم دنیا است و این تفکر که همه چیز در این موارد به خدا ختم می شود و ما باید تماشاگر باشیم، اشتباه است. باور به خدا یک احساس آرام بخش است اما وقتی آن را در عملکرد فنی به میان می آوریم دیگر آن هدف والا و معنوی نیست و اصلا کمکی به پیشرفت نمی کند.

خداوند با تلاشی که از ما می بیند در رسیدن به هدف کمک مان می کند اما تاکتیک و سیستم بازی را برای ما طراحی نمی کند! این مربی و کادرفنی و بازیکنان هستند که باید با دانش، تعهد و تلاش کار را جلو ببرند و در سختی و برای رسیدن به هدف به خدا توکل کنند. این توکل و خداباوری یک نیروی معنوی برای پیش رفتن است نه یک عذرو بهانه!

وقتی سرمربی تیم ملی همه شکست ها را به شانس و نخواستن خدا ربط می دهد، این اتفاق تمام مسئولیت را از خودش و بازیکنان سلب می کند و یادش می رود که دفاعش در بازی با نیوزیلند فاجعه بود و این ارتباطی به خدا ندارد!

قطعا وقتی سرمربی تیم ملی چنین تفکری را به اشتباه داشته باشد و هویت جمعی و فردی مسئول در نتایج را از بین ببرد بازیکنانش هم دائم از مسئولیت شانه خالی می کنند و فکر می کنند شاخ غول را شکسته اند.

متاسفانه مسیری که قلعه نویی پیش می برد چیزی جز عدم مسئولیت پذیری نیست و باید به او گفت اگر همه چیز دست خدا است و خداوند است که با حذف تیم ملی او را آزمایش کرده پس نیازی به کادرفنی نیست و همان زمان هم که تیم به جام جهانی صعود کرد خواست خدا بوده و نیازی به پرداخت پاداش به او و بازیکنان وجود ندارد و حتی بدون او هم می توان جلو رفت چون اگر خدا بخواهد تیم با قلعه نویی می بازد و اگر بخواهد بدون او می برد و افراد معنای وجودی خود را از دست می دهند.

فرهنگ منفعلانه قلعه نویی که به جای  برنامه ریزی و تلاش قرار گرفته؛ یک راه فرار برای کم رنگ کردن و از بین بردن ضعف های تاکتیکی و اشتباهات فنی و البته سواستفاده از باورجمعی مردم است. “باختیم و حذف شدیم چون خدا خواست” آنالیز سرمربی تیم ملی در جام جهانی است و حالا با این تفکر همه چشم انتظار جام ملت های آسیا هستیم تا ببینیم خدا آن جا چه می خواهد!

251251